Toen ik 19 was, kreeg ik een auto-ongeluk. Ik heb jarenlang last gehad van brainfog, energieproblemen en prikkelverwerking problematiek.
Elke dag stond ik op met een moe hoofd. Al snel als ik op school was, was ik al moe van de reis. Dan had ik nog te dealen met alle prikkels daar. Gelukkig mocht ik mijn opleiding anders indelen en kon ik meer thuis zijn. Ik liep stage in de kinderopvang, maar na 1 uur ging ik al naar de wc om alles prikkels even letterlijk uit het ‘’oog en oor’’ te zijn.
Ik was snel boos…geïrriteerd en kon niet goed tegen veranderingen. Ik stelde immers mijn planning en alles af op mijn energie. Spontaniteit was er niet meer bij en anders wist ik dat de rekening zou komen.
Thuis probeerde ik ook overal aan deel te nemen, maar dat ging niet. Met als gevolg dat ik elke keer niet goed herstelde van de prikkels. Ik was het niet gewend.. ik kon toch altijd alles? En nu koste me een wandeling met de prikkels van buiten al enorm veel energie.
Elke dag moest ik mijn dag breken om even te rusten, de eerste maanden sliep ik vaak s middags. Maar op een gegeven moment werd dat meer rusten. Want ik was rond de lunchtijd vaak al helemaal op. Geluiden in de supermarkt, vreselijk! Ik had oordopjes in wat gelukkig hielp. Ook een zonnebril hielp tegen het licht buiten.
Ik kreeg ergotherapie, hier leerde ik om beter grenzen aan te geven en vooral ook mijn energie te leren verstaan. Ik kreeg een hersenscan en bloedonderzoek. Hier kwam niks uit. Bij de revalidatie heb ik geleerd hoeveel spanning ik in mijn lijf had en hoe ik kon ontspannen.
Mijn werkweek was ongeveer 20 uur, maar het voelde fulltime. Veel mensen zeggen: ‘’ zo jij hebt veel vrije tijd, lekker hoor..’’ Ze snapten niet dat het voor mij een fulltime job was. Niet begrijpen dat boodschappen, koken en het huishouden intensief is. Laat staan om dan nog even wat leuks te doen. Wat ook erg belangrijk voor je psyche is.
Ik merkte dat ik sociaal ook niet alles bij beende. Ik had toen nog geen rijbewijs, dus ik koos er soms voor om niet naar de kerk te gaan, omdat ik afhankelijk van vervoer was.
Op verjaardagen was het lastig om op tijd weg te gaan, grenzen aan te geven. Vakanties waren een opgave. Ik had zo mijn tactieken om het ‘’te overleven’’.
Op een dag….
Hoorde ik goede verhalen over een kliniek die meer onderzoek deed dan de reguliere artsen. Ik hoorde verhalen van dat mensen daar echt geholpen waren, mensen die bij de reguliere arts er niet uitkwamen. Zo kwam ik in contact en heb ik onderzoeken gedaan, zoals bloedonderzoek. Hieruit kwam veel tekorten en ook dat mijn brein ontstoken was. Ook had ik bijvoorbeeld altijd veel trek en dacht dat ik wel gezond at. Maar in werkelijkheid was ik hartstikke insulineresistent en at ik ook de verkeerde dingen.
Ik heb daar een behandelplan gekregen en ze zorgde ervoor dat mijn lichaam en brein weer in balans kwamen door de juiste vitamines/mineralen/voeding toe te voegen. Dit heeft ongeveer 2 maanden geduurd, maar toen begonnen de klachten te vervagen.. Na 3 maanden merkte ik dat ik niet meer hoefde te rusten… ik werd steeds krachtiger en sterker. Ik kon langer autorijden, t koste allemaal niet meer zo zo zoveel energie.
Ik kon weer herstellen van een wat drukkere dag. Dit duurde niet meer dagen.. maar 1 dag. Het is alleen maar beter geworden.
Nu op dit moment ben ik weer bezig om mijn brein te leren lezen. Ik was vroeger een boekenwurm, maar na het ongeluk kon ik het verhaal/woorden niet meer vast houden.
Met mijn opleiding ‘’orthomoleculair therapeut’’ worden, moest ik lezen. Dat was spannend, want kon ik dit wel? Door te oefenen/op te bouwen en ook dingen te laten voorlezen, ging het steeds beter. Niet makkelijk, maar doorzetten is de key.
En nu… heb ik een praktijk gericht op orthomoleculaire therapie, ik kan de hele dag moeiteloos volhouden en werk weer 4/5 dagen in de week.
